Późnobarokowa wieża z XVIII wieku, dawna strażnica ogniowa, a dziś muzeum ludwisarstwa i fajkarstwa z tarasem widokowym nad Starym Miastem.
Wieżę wzniesiono w latach 1775-1777 z fundacji greckokatolickiego biskupa Atanazego Szeptyckiego. Miała być dzwonnicą nowej katedry, której ostatecznie nie zbudowano. Wieża przeszła na własność miasta i ponad sto lat służyła strażakom jako punkt obserwacyjny. Zegar zamontowano w latach 20. XIX wieku i od niego pochodzi dzisiejsza nazwa.
Od 2001 roku działa tu oddział Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, poświęcony dwóm rzemiosłom, z których słynął Przemyśl. Na pierwszym piętrze są fajki: artystyczne sepiolitowe z XIX wieku, drewniane i gliniane lulki. Na czterech kolejnych kondygnacjach pokazano, jak powstaje dzwon, i wyroby ludwisarskie. Większe dzwony zawieszono w szybie wieży, między innymi z warsztatów gdańskich i toruńskich z XVII i XVIII wieku oraz dzwon z dawnego ratusza z 1740 roku. Wyżej prezentowana jest współczesna fajka przemyska.
Przedostatnia kondygnacja wieży, mierzącej około 34 metrów, służy na wystawy czasowe i ma taras widokowy z panoramą Starego Miasta.
Zdjęcia: fot. Marcin Konsek, CC BY-SA 4.0; fot. Syjka, CC BY-SA 4.0; fot. Aktron, CC BY 3.0.
